28 مه 2024- در مطالعه ی اخیراً منتشر شده در ژورنال Kidney International Reports، محققان اثرات سماگلوتاید (یک بار در هفته) را بر پیامدهای بیماری کلیوی و تغییرات در دسته بندی خطرKDIGO [1] در شرکت‌کنندگان مبتلا به دیابت نوع 2(T2D)  و بیماری قلبی عروقی (CVD) یا در معرض خطر زیاد ابتلا به بیماری قلبی عروقی (CV)را بررسی کردند.

آنها دریافتند که در مقایسه با دارونما، تجویز سماگلوتاید (یک بار در هفته) خطر بیماری کلیوی را کاهش می دهد و دسته بندی خطر KDIGO را بدون توجه به خطر KDIGO در ابتدا، کاهش می دهد.

پیشینه

دیابت عامل اصلی بیماری مزمن کلیوی (CKD) و نارسایی کلیوی است، به طوری که 40٪ از بیماراندیابت نوع 2 به CKD مبتلا می شوند. افراد مبتلا بهدیابت نوع 2 و بیماری مزمن کلیویبا خطرات بالای قلبی عروقی از جمله بیماری آترواسکلروتیک CV و نارسایی قلبی روبرو هستند.

آگونیست های گیرندهGLP-1 (مخفف پپتید 1 شبه گلوکاگون یا (GLP-1RAs در درمانT2D به دلیل فوایدشان در بهبود قند خون، مدیریت وزن و ایمنی CV استفاده می شوند. برخی از این داروهای این گروه، بهبود نتایج قلبی عروقی و اثرات مفید بر بیماری کلیوی را نشان می‌دهند، مانند کاهش آلبومینوری و کاهش از دست دادن عملکرد کلیه.

در کارآزماییSUSTAIN 6 (کارآزمایی ارزیابی پیامدهای قلبی عروقی و سایر پیامدهای طولانی مدت با سماگلوتید در افراد مبتلا به T2D)، سماگلوتاید هفتگی توانست به طور قابل توجهی خطر حوادث CV اصلی و پیامدهای بیماری ثانویه کلیوی را در مقایسه با دارونما در افراد مبتلا به T2D و خطر بالای بیماری های قلبی عروقی کاهش دهد.

تجزیه و تحلیل تعقیبی از کارآزمایی‌های SUSTAIN 6 وPIONEER 6 (کارآزمایی نوآوری پپتیدی برای درمان اولیه دیابت) تأیید کرد که مصرف سماگلوتاید یک بار در روز، افت نرخ تخمینی فیلتراسیون گلومرولی(eGFR) را کاهش می‌دهد.

طبقه بندی خطرKDIGO ، آلبومینوری و eGFR ارزیابی می کند و رویدادهای CV، نارسایی کلیه و خطرات مرگ را پیش بینی می کند. در مطالعه ی حاضر، محققان یک تجزیه و تحلیل تعقیبی از کارآزمایی SUSTAIN 6 را با هدف ارزیابی تأثیر سماگلوتید یک بار در هفته بر پیامدهای بیماری کلیوی در گروه‌های مختلف خطرKDIGO ، انجام دادند.

علاوه بر این، آنها به دنبال تعیین این موضوع بودند که آیا سماگلوتید در مقایسه با دارونما، می‌تواند دسته‌های خطر KDIGO شرکت‌کنندگان را در طول مدت درمان تغییر دهد یا خیر.

در مورد این مطالعه

مطالعه SUSTAIN 6 شامل بزرگسالان مبتلا به T2D و CVD یا خطر CV بالا بود که به طور تصادفی برای دریافت سماگلوتاید یک بار در هفته (0.5 میلی گرم یا 1.0 میلی گرم) یا دارونما در کنار مراقبت استاندارد به مدت دو سال انتخاب شدند.

بیماران 50 ساله و بالاتر که به بیماری CV یا CKD مبتلا بودند،و یا بیماران60 ساله و بالاتر که دارای عوامل خطربیماری های قلبی عروقی بودند، در این مطالعه شرکت کردند. کسانی که دچار نارسایی کلیوی بوده و تحت دیالیز قرار داشتند یا پیوند کلیه دریافت کرده بودند، از مطالعه حذف شدند.

تجزیه و تحلیل تعقیبی حاضر 3238 شرکت‌کننده از کارآزمایی SUSTAIN 6 را به چهار دسته خطرKDIGO (کم، متوسط، زیاد و بسیار زیاد) بر اساس سطح پایه eGFR و نسبت آلبومین به کراتینین ادرار (UACR) طبقه‌بندی کرد تا اثرات درمان با سماگلوتاید را بر نتایج کلیه ارزیابی کند.

داده‌های شرکت‌کنندگان از کارآزماییPIONEER 6 به دلیل عدم جمع‌آوری سیستماتیکUACR حذف شدند.

این مطالعه پیامدهای بیماری کلیوی، شیب eGFR، و تغییرات UACR را در مدت متوسط ​​2.1 سال ارزیابی کرد. نقطه پایانی مرکب بیماری کلیوی شامل دو برابر شدن کراتینین سرم، ماکروآلبومینوری، eGFR  کمتر از 45 میلی لیتر در دقیقه در 1.73 متر مربع، درمان جایگزینی کلیه، یا مرگ بر اثر بیماری کلیوی بود.

علاوه بر این، تغییر گروه بیماران بین دسته‌های خطر KDIGO و عوامل مؤثر در این تغییرات مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. تحلیل آماری شامل مدل‌سازی خطرات متناسب کاکس، مدل‌سازی شیب تصادفی، مدل‌سازی مختلط، رگرسیون لجستیک و تحلیل حساسیت بود.

نتایج و بحث

شرکت‌کنندگان در دسته‌های خطر بالاتر KDIGO، بدون توجه به تخصیص درمان، بروز بالاتری برای رسیدن به نقطه پایانی مرکب بیماری کلیوی را نسبت به گروه‌های کم خطر نشان دادند.

سماگلوتاید، مزایای ثابتی را در گروه‌های خطر KDIGO نشان داد، با شرکت‌کنندگان کمتری که نقطه پایانی مرکب بیماری کلیوی را در مقایسه با دارونما تجربه کردند و همچنین کاهش شیب eGFR کوچک‌تر و افزایش کمتر نسبت آلبومین به کراتینین.

شرکت‌کنندگانی که سماگلوتاید دریافت می‌کردند، در مقایسه با دارونما در پایان دوره ی درمان، شانس کمتری برای انتقال به یک دسته خطر KDIGO بالاتر(نسبت شانس، 0.71)و شانس بالاتری برای رفتن به دسته پایین‌تر(OR=1.69)داشتند.

مشخص شد که تغییرات در UACR باعث رگرسیون دسته خطر KDIGO، به ویژه در دسته‌های کم خطر می‌شود. در مقایسه، تغییرات درeGFR باعث پیشرفت در گروه‌های پرخطر برای هر دو گروه سماگلوتید و دارونما شد.

این مطالعه به دلیل تعداد کمی از رویدادهای بیماری کلیوی تجزیه و تحلیل شده، دچار محدودیت است، به ویژه در دسته کم خطر KDIGO، که قدرت آماری را کاهش می دهد و بر تفسیر سازگاری درمان در بین دسته های KDIGO و پیامدهای بیماری کلیوی خاص تأثیر می گذارد.

نتیجه گیری

در مقایسه با دارونما، سماگلوتاید یک بار در هفته، خطر نقاط پایانی بیماری کلیوی را در تمام گروه‌های خطرKDIGO ، کاهش داد.

علاوه بر این، شرکت‌کنندگانی که سماگلوتاید مصرف می‌کردند، احتمال بیشتری داشت که به یک گروه خطر KDIGO پایین تر بروند و احتمال کمتری داشت که به یک دسته با خطر بالاتر KDIGO نسبت به گروه های دارونما پیشرفت کنند.

این یافته ها پتانسیل سماگلوتاید را به عنوان یک گزینه درمانی موثر برای مدیریت بیماری کلیوی در افراد مبتلا به T2D، صرف نظر از سطح خطر اولیه آنها، برجسته می کند.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20240528/Taking-semaglutide-once-weekly-may-lower-the-chances-of-kidney-disease-says-study.aspx